ಬಾಲಕ ಧೃವ

ರಾಜಾ ಉತ್ತಾನಪಾದನಿಗೆ ಸುನೀತಿ ಮತ್ತು ಸುರುಚಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪತ್ನಿಯರಿದ್ದರು. ರಾಜನಿಗೆ ಸುನೀತಿಯಿಂದ ಧೃವ ಮತ್ತು ಸುರುಚಿಯಿಂದ ಉತ್ತಮನೆಂಬ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು. ಸುನೀತಿ ದೊಡ್ಡರಾಣಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ರಾಜಾ ಉತ್ತಾನಪಾದನ ಪ್ರೇಮ ಸುರುಚಿಯ ಪ್ರತಿ ಅಧಿಕವಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಲ ರಾಜಾ ಉತ್ತಾನಪಾದರು ಪುತ್ರನಾದ ಧೃವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಾಗ ಚಿಕ್ಕರಾಣಿ ಸುರುಚಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ತನ್ನ ಸೌತಿಯ ಪುತ್ರನನ್ನು ರಾಜನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಅಸೂಯೆಯಾಯಿತು. ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಅವಳು ಧೃವನನ್ನು ರಾಜನ ಮಡಿಲಿನಿಂದ ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಮಗನಾದ ಉತ್ತಮನನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ "ಅರೇ ಮೂರ್ಖ! ಯಾರು ನನ್ನ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅವರೇ ರಾಜನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಬಹುದು, ನೀನು ನನ್ನ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಾಜಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ನಿನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿನಗೆ ರಾಜಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂಡುವ ಇಚ್ಛೆ ಇದ್ದರೆ ನಾರಯಣನ ಭಜನೆ ಮಾಡು, ಆಗ ನೀನು ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರೆ ರಾಜಪದವಿ ನಿನಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಬಹುದು", ಎಂದಳು.

ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಾದ ಧೃವನು ಅವನ ಮಲತಾಯಿ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಹಾರ ಕಂಡು ಕ್ರೋಧಿತನಾದನು ಆದರೆ ಅವನಾದರೂ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿ ಸುನೀತಿ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ನಡದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ತಿಳಿದ ಸುನೀತಿ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ "ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೌಕಿಕ ಮತ್ತು ಅಲೌಕಿಕ ಸುಖ ಕೊಡುವ ಭಗವಾನ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರೂ ನಿನ್ನ ದುಃಖ ದೂರ ಮಾಡಲಾರರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಅವನ ಭಕ್ತಿ ಮಾಡು", ಎಂದಳು.

ಮಾತೆಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಧೃವನು ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟನು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ನಾರದರ ಭೇಟಿಯಾಯಿತು. ನಾರದಮುನಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಧೃವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾರದಮುನಿಗಳು ಅವನಲ್ಲಿರುವ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನಿಗೆ ’ಓ೦ ನಮೋ ಭಗವತೇ ವಾಸುದೇವಾಯ’ ಮಂತ್ರದ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಸಿದ್ಧಿಮಾಡುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳೀಕೊಟ್ಟರು. ಬಾಲಕ ಧೃವನು ಯಮುನಾನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಧುವನದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಜಪಮಾಡುತ್ತಾ ಭಗವಾನ ನಾರಾಯಣನ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಅಲ್ಪ ಕಾಲವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ನಾರಾಯಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ದರ್ಶನನೀಡಿ, ’ಹೇ ರಾಜಕುಮಾರ! ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿರುವುದು ತಿಳಿದಿದೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ, ಸಮಸ್ಥ ಪ್ರಕಾರದ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಲೋಕ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುವುದು’ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.

ಈ ಕಥೆಯಿಂದ ನಾವೇನು ಕಲಿಯಬಹುದೆಂದರೆ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ನಾಮಜಪದಿಂದ ಈಶ್ವರನು ಶೀಘ್ರ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.