संत मुक्ताबाईचे अभंग : १

शून्यापरतें पाही तंव शून्य तेंही नाहीं ।
पाहाते पाहोनि ठायीं ठेवियलें ॥ १ ॥

कैसागे माये हा तारकु दिवटा ।
पंढरी वैकुंठा प्रगटला ॥ २ ॥

न कळे याची गती आदि मध्य अंती ।
जेथें श्रुति नेति नेति प्रगटल्या ॥ ३ ॥

मुक्ताई सप्रेम विठ्ठल संभ्रम ।
शून्याहि शून्य समशेजबाजे ॥ ४ ॥