चिनी काँग्रेस !

गेल्या मासापासून लडाखजवळील सीमेवर चीन भारताच्या कशा प्रकारे कुरापती काढत आहे, हे सर्व जग पहात आहे. चीनसारखा धूर्त आणि कुरापतखोर (बलाढ्य नव्हे !) शत्रूचा सामना करणे तसे कठीण असते. कठीण यासाठी की, तो वार्‍याची दिशा पाहून सरड्यासारखा रंग पालटत असतो. कधी तो आपल्याशी चांगले वागतो, तर कधी धूर्तपणे वागतो. कधी चर्चा करतो, तर कधी घुसखोरी करतो. अशांना अखंड सावध राहून परवा गलवानमध्ये शिकवला, तसा धडा अधूनमधून शिकवणे आवश्यक असते. खरे तर हा संपूर्ण काळ नेतृत्वाच्या कसोटीचा असतो; कारण कुठलाही निर्णय संपूर्ण देशावर दूरगामी परिणाम करणारा ठरतो. यासाठी देशाला खंबीर नेतृत्व लाभणे अत्यावश्यक असते. दुर्दैवाने स्वातंत्र्यानंतर देशाला काँग्रेसच्या रूपात दुबळे, स्वाभिमानशून्य, पक्षपाती, जात्यंध आणि  हिंदुद्वेषी नेतृत्व लाभले. आज पाकिस्तानची समस्या असो वा चीनची, ही काँग्रेसच्या आतापर्यंत होऊन गेलेल्या कुचकामी नेतृत्वांची देणगी आहे, हे मान्य करावे लागेल. त्याचे परिणाम आजही संपूर्ण देश भोगतो आहे.

गलवान खोर्‍यात चिनी सैनिकांनी काढलेल्या कुरापतींना भारतीय सैन्याने स्वतःच्या अतुलनीय साहसाद्वारे जो धडा शिकवला, त्याने समस्त राष्ट्रभक्तांच्या माना उंचावल्या. या सैन्यपराक्रमाचे देशभर गोडवे गायले जाऊ लागले. सर्व थरांतून सैन्यावर कौतुकांचा वर्षाव होऊ लागला. त्या वेळी काँग्रेसला मात्र पोटशूळ उठला. काँग्रेसचे नेते राहुल गांधी यांनी ‘एवढी मोठी चकमक होऊनही पंतप्रधान शांत का  ? सैनिकांना विनाशस्त्र कुणी पाठवले ?’ आदी प्रश्‍न विचारले. ‘सैनिकांना विनाशस्त्र कुणी पाठवले ?’, या प्रश्‍नावर ते कसे नाकावर आपटले, हे सर्व देशाने पाहिले. ‘सीमेवर संबंधित ठिकाणी दोन्हीकडील सैनिकांनी शस्त्रे न घेऊन जाण्याचा करार असून तो काँग्रेसनेच त्यांच्या काळात केला आहे’, हेच गांधींना ठाऊक नव्हते. ते त्यांना सांगावे लागले ‘स्वतः काय केले आहे ?’, हेही ज्ञात नसणार्‍यांना ‘इतरांनी काय केले ?’, असा प्रश्‍न विचारण्याचा अधिकार आहे का ? राहुल गांधी यांची प्रश्‍नांची सरबत्ती संपते न संपते तोच गांधी घराण्याशी एकनिष्ठ असलेले काँग्रेसचे माजी पंतप्रधान मनमोहन सिंह यांनी विद्यमान पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांना पत्र लिहून अनाहुत सल्ला दिला. मनमोहन सिंह यांनी ‘पंतप्रधानांनी त्यांच्या शब्दांचे परिणाम लक्षात घेतले पाहिजेत. चीनला  त्यांच्या भूमिकेच्या समर्थनासाठी या शब्दांचा वापर होऊ नये’, अशा आशयाचा सल्ला पंतप्रधानांना दिला. अगोदर प्रश्‍न उपस्थित करायचे आणि नंतर अनाहुत सल्ले द्यायचे, इतकेच काँग्रेसचे काम उरले आहे. जे आरोप आणि टीका चीनने केली पाहिजे, ती काँग्रेस करत आहे, हे पहिलेप्रथम लक्षात घेतले पाहिजे.

राहुल गांधींनाच सल्ल्याची आवश्यकता !

काँग्रेसमध्ये एक अघोषित परंपरा किंवा कार्यपद्धत आहे. गांधी घराण्यातील व्यक्ती जे काही बरळेल, ते कसे सत्य आहे, हे येनकेन प्रकारेण जनतेच्या गळी उतरवायचे दायित्व पक्ष कार्यकर्त्यांचे असते. त्या कामी सर्वांना जुंपले जाते. असे पक्षकार्य करणारा काँग्रेसचा ‘निष्ठावान’ कार्यकर्ता असतो. त्यानुसार राहुल गांधी यांनी प्रथम पंतप्रधान मोदी यांच्यावर (एकप्रकारे सैन्याच्या पराक्रमावर) प्रश्‍नचिन्ह उपस्थित केले. त्याला जोरदार प्रत्युत्तर मिळाल्याने राहुल तोंडघशी पडले. हे सर्व चालू असतांनाच सैन्याच्या सूत्रांच्या हवाल्याने गलवानमधील सैन्याच्या पराक्रमाविषयी काही महत्त्वाची माहिती समोर आली. चिनी सैनिकांच्या आक्रमणात कमांडिंग ऑफिसर कर्नल बी. संतोष बाबू हुतात्मा झाल्यानंतर सैन्याच्या बिहार रेजिमेंटच्या सैनिकांचा संताप अनावर झाला अन् त्यांनी एक एक करून चीनच्या १८ सैनिकांच्या माना पिरगळून त्यांना ठार केले. या चिनी सैनिकांच्या मानांची हाडे तुटली होती आणि त्यांची मुंडकी हलत होती. इतकेच नव्हे, तर भारतीय सैनिकांचा आवेष पाहून चिनी सैन्य पळू लागले, तेव्हा भारतीय सैनिकांनी त्यांचा पाठलाग करून त्यांना धरून मारले. सैन्याचा हा भीमपराक्रम पहाता कुठल्याही राष्ट्रप्रेमी नागरिकाचा उर भरून येईल. सैन्याच्या पराक्रमाने राहुल गांधींच्या सर्व प्रश्‍नांची उत्तरे एका झटक्यात देऊन टाकली. तरीही माघार घेईल, ती काँग्रेस कसली ? वर म्हटल्याप्रमाणे राहुल यांचे विधान खरे करण्याचे दायित्व कार्यकर्त्यांचे असल्याने मनमोहन सिंह यांनी पंतप्रधानांना अनाहुत सल्ला देऊन ते दायित्व नेटाने पार पाडले. मूळात १० वर्षांच्या पंतप्रधानांच्या कारकीर्दीत ज्यांना ‘मौनी पंतप्रधान’ अशी अत्यंत अपमानास्पद बिरुदावली मिळाली त्यांनी असे अनाहुत सल्ले द्यायचे कशाला ? त्यांचे सल्ले इतकेच चांगले किंवा मौल्यवान असते, तर देशाने त्यांना नाकारले कशाला असते ? १० वर्षांत चीनची समस्या सोडवण्यासाठी मनमोहन सिंह यांनी काय प्रयत्न केले ? हे त्यांनी प्रथम सांगायला हवे होते. उलट राहुल गांधी यांनी भारतातील चीनच्या दुतावासातील अधिकार्‍यांची भेट घेतली होती, हे ते सोयीस्करपणे विसरले.  राहुल हे चीनच्या संदर्भात ज्या तडफेने आपल्याच लोकांवर तोफा डागातात, ती तडफ कधी चिनी मालावर बहिष्कार घालण्याचे आवाहन करण्यासंदर्भात दाखवत नाहीत, हे लक्षात घेतले पाहिजे. राहुल यांच्या विचित्र बडबडीमुळे देशात जो संदेश जातो, तो पहाता मनमोहन यांच्या सल्ल्यांची खरी आवश्यकता राहुल गांधी यांना आहे, हे मनोमन पटते.

काँग्रेस पक्ष कधी राफेलचे सूत्र उचलतो, कधी सर्जिकल स्ट्राईकचे पुरावे मागतो, कधी काश्मीरमध्ये सैन्यावर दगडफेक करणार्‍यांची अप्रत्यक्ष बाजू घेतो, तर कधी गलवानमधील सैन्याच्या भीमपराक्रमावर अप्रत्यक्ष शंका उपस्थित करतो. यावरून चीन बाहेरून सीमा कुरतडत आहे आणि काँग्रेस आतून देश पोखरत आहे, हे लक्षात येते. देशाची ४३ सहस्र कि.मी. भूमी चीनच्या घशात घालण्याचे कृत्य असो, चीनवर नको तितका विश्‍वास दाखवून ओढवून घेतलेले युद्ध असो, राहुल यांची चिनी अधिकार्‍यांची भेट असो किंवा आता राहुल, मनमोहन सिंह यांच्या प्रतिक्रिया अन् सल्ले असो काँग्रेस पूर्ण चिनी मानसिकतेची झाली आहे, हे लक्षात येते. अशा चिनी काँग्रेसचेे भारतात काय काम ? भारतियांनी आता चिनी मालावर बहिष्कार घालण्याचा निश्‍चय केलाच आहे, ही ‘चिनी काँग्रेस’साठीही धोक्याची घंटाच नव्हे का ?

संदर्भ : दैनिक सनातन प्रभात

Related Tags

राष्ट्रीय

Notice : The source URLs cited in the news/article might be only valid on the date the news/article was published. Most of them may become invalid from a day to a few months later. When a URL fails to work, you may go to the top level of the sources website and search for the news/article.

Disclaimer : The news/article published are collected from various sources and responsibility of news/article lies solely on the source itself. Hindu Janajagruti Samiti (HJS) or its website is not in anyway connected nor it is responsible for the news/article content presented here. ​Opinions expressed in this article are the authors personal opinions. Information, facts or opinions shared by the Author do not reflect the views of HJS and HJS is not responsible or liable for the same. The Author is responsible for accuracy, completeness, suitability and validity of any information in this article. ​